تعطيلات عاشورا و تاسوعا فرصت خوبي براي برنامه رفتن بود. از چند هفته قبل روي آن برنامه ريزي كرده بوديم و همه چيز براي رفتن آماده بود.اين برنامه به طور مشترك بين دوستانم از خانه كوهنوردان تهران و همنوردان ديگرم انجام مي شد. دوشنبه غروب راه افتاديم. جاده ديزين را براي رفتن و فرار از ترافيك انتخاب كرديم. از كنار برج ميلاد چراغ بنزين ماشين روشن بود و خدا خدا مي كردم كه خاموش نشود. تا لواسان با همان چراغ بنزين روشن رفتيم و فكر كنم چند قطره بنزين درانژu200dكتورش مانده بود كه به پمپ بنزين رسيديم. جاده قيامت بود و همه به سمت شمال مي رفتند. خلاصه كلام اينكه در مر

چهار شنبه شب مهدي زنگ و آمار برنامه آخر هفته را گرفت. از اول هفته به فكر قله تخت سليمان بودم اما حالا كه به آخرهفته نزديك مي شديم كمي شُل شده بودم و واقعيت امر اين بود كه حال رانندگي كردن را نداشتم. اين چند وقت مدام در جاده بودم و بدم نمي آمد به جاي نزديك تري بروم. به مهدي گفتم تا صبح صبر كن تا خبر بدهم. كلي با خودم كلنجار رفتم كه هواشناسي در مورد بدي هوا هشدار داده و راه دور است و ...و در نهايت منصرف شدم. شب هم تصميم گرفتم كه به توچال بروم. از سال 93 توچال نرفته بودم و بدم نمي آمد اين هفته را در توچال سر كنم. صبح پنج شنبه از خواب بيدار شدم ديشب و تصميماتم را فر

نوشتن اين گزارش با تاخيري يك هفته اي همراه بود. اين روز ها كمي درگيرم و وقت كم مي آورم. كاش روزها كمي طولاني تر بود. اواسط هفته گذشته با مهدي مشغول تمرين بوديم كه صحبت برنامه جمعه مطرح شد. مهتاب بود و از صعود شبانه نمي شد گذشت. پيشنهاد من طبق معمول منطقه علم كوه بود. مهدي هم موافق بود و قرارمان را گذاشتيم و پنج شنبه 95/6/20 ساعت 3:5 بعد از ظهر به سمت ونداربن حركت كرديم. جاده شلوغ بود و نم نم باران مي باريد. خلاصه كلام اينكه ساعت 10 شب به ونداربن رسيديم. امشب اينجا بسيار شلوغ بود. هم مسابقات اسكاي رانينگ بود و هم مراسم بزرگداشت استاد گيلانپور و پيشكسوتان كوهنور